Bu so‘zboshi, so‘zboshi bo‘lgani uchun kitobning boshiga joylashtirilgan bo‘lsa-da, aslida kitobni o‘qib bo‘lgandan keyin o‘qilishi kerak.
Ushbu kichik asar haqida menga juda ko‘p maktublar keldi, kitobga bag‘ishlangan ko‘plab taqrizlar ham chop etildi — ularning ayrimlari hatto kitobning o‘zi bilan deyarli teng hajmda edi. Shunga qaramay, bildirilgan fikrlarning juda oz qismi salbiy bo‘ldi. Ba’zilar kitob ohangini haddan tashqari yengil deb tanqid qilishdi. Ammo men uning ohangini aslo yengil-yelpi deb hisoblamaganim uchun bu e’tiroz menga unchalik ta’sir qilmadi. Agar bundan jiddiyroq tanqid bo‘lmaganida, kitobimni deyarli benuqson deb o‘ylab qolishim ham mumkin edi!
Biroq ancha jiddiyroq e’tiroz ham bildirildi. U matbuotda emas, balki samimiyligi shubha tug‘dirmaydigan bir qancha o‘quvchilarning maktublarida uchradi. Men bu masalaga to‘xtalishim kerak. Kitobning 43-sahifasiga qaralsa, bunday e’tiroz bo‘lishini oldindan sezganim va bundan xavotir olganim ko‘rinadi. E’tirozlarga sabab bo‘lgan jumla quyidagicha:
“Aksariyat hollarda u [odatdagi inson] o‘z ishiga chinakam ishtiyoq bilan yondashmaydi; eng yaxshi holatda, ishini shunchaki yomon ko‘rmaydi. U ishini biroz istamay, imkon qadar kechroq boshlaydi va imkon qadar ertaroq tugatganida xursand bo‘ladi. Ishlayotgan paytida esa uning ‘dvigatellari’ kamdan-kam hollarda to‘liq quvvat bilan ishlaydi.”