Vaqtni qanday sarflayotganimiz masalasiga amaliy jihatdan kirishish uchun bitta aniq holatni ko‘rib chiqishim kerak. Men faqat bir holatni tahlil qila olaman, lekin u “o‘rtacha holat” bo‘la olmaydi. Chunki “o‘rtacha inson” degan narsa bo‘lmagani kabi, “o‘rtacha vaziyat” degan narsa ham yo‘q. Har bir inson va uning sharoiti o‘ziga xos.
Shunga qaramay, Londonda ofisda ishlaydigan, ish vaqti ertalab soat o‘ndan kechki oltigacha davom etadigan va uyidan ishxonasigacha ertalab ham, kechqurun ham qariyb ellik daqiqa yo‘l yuradigan odamni misol qilib olsam, haqiqat imkon bergan darajada o‘rtacha holatga yaqinlashgan bo‘laman.
Albatta, tirikchilik qilish uchun bundan ko‘proq ishlashga majbur odamlar ham bor. Shu bilan birga, bundan kamroq ishlaydiganlar ham uchraydi.
Yaxshiyamki, bu yerda hayotning moliyaviy tomoni bizni qiziqtirmaydi. Hozirgi maqsadimiz uchun haftasiga bir funt maosh oladigan oddiy xodim bilan Carlton House Terrace’da yashaydigan millionerning holati bir xil.
Endi men misol qilib olayotgan odatdagi insonning kuniga munosabatidagi katta va jiddiy xatoga kelamiz.
Bu — umumiy qarashdagi xato.
Va aynan shu xato uning kuchi hamda qiziqishlarining uchdan ikki qismini zaiflashtiradi.