Ertalab poyezdga gazetangiz bilan chiqasiz va xotirjam, hatto salobat bilan o‘zingizni gazetaga topshirasiz. Shoshilmaysiz. Oldingizda kamida yarim soat bemalol vaqtingiz borligini bilasiz. Ko‘zingiz gazetaning tashqi sahifalaridagi kema qatnovi yoki qo‘shiqlar haqidagi reklamalar ustida erinchoqlik bilan yuradi. Tashqi ko‘rinishingiz esa go‘yo vaqti mo‘l-ko‘l, kuniga yigirma to‘rt emas, yuz yigirma to‘rt soat beriladigan qandaydir sayyoradan kelgan odamnikidek.
Men gazeta o‘qishni juda yaxshi ko‘raman. Har kuni beshta ingliz va ikkita fransuz gazetasini o‘qiyman, haftalik nashrlarim qancha ekanini esa faqat gazeta sotuvchilari biladi. Buni aytib qo‘yishim kerak, aks holda ertalab poyezdda gazeta o‘qishga qarshi ekanimni aytganimda meni gazetalarga nisbatan xolis emas deb o‘ylashingiz mumkin.
Gazetalar tez tayyorlanadi va tez o‘qish uchun chiqariladi. Kundalik rejamda ularga alohida joy yo‘q. Men ularni bo‘sh qolgan mayda daqiqalarda o‘qiyman. Lekin o‘qiyman.
Ammo o‘ttiz-qirq daqiqalik ajoyib yolg‘izlik vaqtini ularga uzluksiz bag‘ishlash fikri menga yoqmaydi. Axir odam jim, o‘z dunyosiga cho‘mgan, sigaret tutatib o‘tirgan erkaklarga to‘la vagonda o‘z-o‘zi bilan qolganidek boshqa hech qayerda bunchalik chuqur yolg‘iz bo‘la olmaydi.
Shunday bebaho vaqt marvaridlarini sharqona dabdaba bilan sochib yuborishingizga yo‘l qo‘ya olmayman. Siz vaqtning shohi emassiz. Hurmat bilan eslatib qo‘yay: sizda mendan ortiq vaqt yo‘q.
Poyezdda gazeta o‘qimang!
Shu bilan men foydalanish uchun qariyb qirq besh daqiqani allaqachon “jamg‘arib” oldim.