Agar men sizni kundalik hayotingizni qanday tashkil qilganingizdan ich-ichingizda doimiy norozilik borligini tan olishga ishontira olgan bo‘lsam — va bu noqulay norozilikning asosiy sababi har kuni qilishni xohlagan, ammo “ko‘proq vaqtim bo‘lsa” deb ortga surayotgan ishlaringizning qolib ketayotganida ekanini anglatgan bo‘lsam — endi siz mendan kuningizni ideal darajada tartibga solishga yordam beradigan qandaydir ajoyib sirni kutayotgan bo‘lishingiz mumkin.
Axir men sizning e’tiboringizni bir haqiqatga qaratdim: sizda hech qachon hozirgidan ko‘proq vaqt bo‘lmaydi, chunki mavjud bo‘lgan vaqtning hammasi allaqachon sizda bor. Endi esa siz, ehtimol, qilinmay qolgan ishlar sabab har kuni paydo bo‘ladigan o‘sha yoqimsiz tushkunlikdan qutulish yo‘lini ko‘rsatishimni kutyapsiz.
Ammo men bunday mo‘jizaviy sirni topmaganman.
Topaman deb ham o‘ylamayman.
Boshqa birov topishiga ham ishonmayman.
U hali kashf etilmagan.
Mening gapimni ilk bor anglay boshlaganingizda, ehtimol, ichingizda umid uyg‘ongandir. Balki o‘zingizga:
“Bu odam menga uzoq vaqtdan beri bekorga qilishga urinib yurgan ishlarimni oson va charchamasdan bajarish yo‘lini ko‘rsatadi”,
degandirsiz.
Afsuski, unday emas.
Gap shundaki, oson yo‘l yo‘q. Hech qanday qirollik yo‘li ham yo‘q. Makkaga olib boradigan yo‘l juda qiyin va toshloq. Eng yomoni esa — oxir-oqibat unga to‘liq yetib borganingizni hech qachon aniq his qilmasligingiz mumkin.