— Ammo, — deya e’tiroz bildirishi mumkin kimdir, inglizlarga xos tarzda faqat masalaning o‘zagini ko‘zlab, — u bu “kuniga yigirma to‘rt soat” degan gap bilan nima demoqchi o‘zi? Men yigirma to‘rt soat bilan yashashda hech qanday qiyinchilik ko‘rmayman. Xohlagan ishlarimning hammasini qilaman, hatto gazetadagi tanlovlarda qatnashishga ham vaqt topaman. Axir odamning bir sutkada atigi yigirma to‘rt soati borligini bilib, shu yigirma to‘rt soatga qanoat qilish unchalik qiyin emas-ku!
Aziz janob, sizdan uzr so‘rayman. Siz aynan men qariyb qirq yildan beri uchratishni istab yurgan odamsiz. Marhamat qilib, ismingiz va manzilingizni yuboring, bu ishni qanday uddalayotganingizni tushuntirib berish uchun qancha haq olishingizni ham yozing. Aslida men sizga emas, siz menga gapirishingiz kerak. Marhamat, oldinga chiqing.
Sizning mavjudligingizga ishonaman. Faqat shu paytgacha sizni uchratmaganim — mening yo‘qotishim.
Siz paydo bo‘lguningizcha esa, men o‘zim kabi qiynalayotganlar bilan suhbatni davom ettiraman — yillar o‘tib, yana o‘tib, yana o‘tib ketayotgani, ammo hayotlarini hanuz kerakli tartibga sola olishmagani haqidagi tuyg‘u ozmi-ko‘pmi bezovta qilib kelayotgan son-sanoqsiz odamlar bilan.
Agar bu tuyg‘uni tahlil qilsak, uning zamirida avvalo bezovtalik, kutish, kelajakka termulish va nimagadir intilish yotganini ko‘ramiz. Bu tuyg‘u bizni doim bezovta qiladi, chunki barcha quvonchlarimiz orasida ziyofatdagi skelet singari paydo bo‘lib qoladi.