— Ha, u ishlarini eplab yurishni bilmaydigan odamlardan. Yaxshi ishi bor. Daromadi muntazam. Topgani nafaqat ehtiyojlariga, balki ko‘ngilxushliklariga ham bemalol yetadi. O‘zi unchalik isrofgar ham emas. Shunga qaramay, doim qandaydir qiyinchilik ichida yuradi. Negadir pulidan rohat ko‘rmaydi. Ajoyib kvartirasi bor — lekin yarmi bo‘m-bo‘sh! Qaragan odam, go‘yo mol-mulkini qarzi uchun olib ketishgandek o‘ylaydi. Kostyumi yangi — shlyapasi eski! Bo‘yinbog‘i ajoyib — shimining esa tizzasi osilib ketgan! Sizni kechki ovqatga taklif qiladi: billur qadahlar — ammo go‘sht sifatsiz; yoki turkcha qahva — darz ketgan piyolada! O‘zi esa buning sababini tushunmaydi. Aslida, gap juda oddiy: u daromadini mayda-chuydalarga sovurib yuboradi. Qaniydi, uning daromadining yarmi menda bo‘lsa! Men unga pulni qanday ishlatishni ko‘rsatib qo‘yardim...
Ko‘pchiligimiz u yoki bu paytda o‘zimizni undan aqlliroq sanab, kimnidir shu tarzda tanqid qilganmiz.
Deyarli hammamiz o‘zimizni moliya vaziridek tutamiz — bu zamonamizning urfiga aylangan. Gazetalar falon miqdordagi pulga qanday yashash mumkinligi haqida maqolalarga to‘la, bu maqolalar ortidan keladigan qizg‘in munozaralar esa mavzuga qiziqish qanchalik katta ekanini ko‘rsatadi. Yaqinda kundalik gazetalardan birida ayol kishi qishloq joyda yiliga 85 funt bilan yaxshi yashay oladimi, degan masala ustida rosa bahs ketdi. Men hatto “Haftasiga sakkiz shillingga qanday yashash mumkin?” degan maqolani ham ko‘rganman.