Avvalroq shanba kuni soat 14:00 da ishdan chiqib, dushanba kuni soat 10:00 da yana ishga qaytguningizgacha bo‘lgan qirq to‘rt soatlik ulkan vaqt oralig‘i haqida aytib o‘tgan edim. Endi bir masalaga to‘xtalishim kerak: hafta olti kundan iborat bo‘lishi kerakmi yoki yetti kundan?
Ko‘p yillar davomida — aniqrog‘i, qirq yoshga yaqinlashgunimcha — mening haftam yetti kunlik edi. Yoshi kattaroq va mendan dono odamlar menga olti kun ichida yetti kundagidan ham ko‘proq ish qilish, hatto ko‘proq haqiqiy yashash mumkinligini qayta-qayta aytishardi.
Hozir esa haftaning yetti kunidan birida hech qanday rejaga amal qilmay, faqat o‘sha damdagi kayfiyatim nimani istasa shuni qiladigan bo‘lganim uchun, haftalik dam olishning ma’naviy qadrini juda yaxshi tushunaman.
Shunga qaramay, hayotimni qaytadan boshlash imkonim bo‘lganida ham, men yana avvalgidek yashagan bo‘lardim. Chunki haftaning yetti kunida ham uzoq vaqt davomida bor kuchi bilan yashab ko‘rgan odamgina muntazam ravishda takrorlanib turadigan hordiqning naqadar go‘zal ekanini to‘liq his qila oladi.
Bundan tashqari, men qarib boryapman. Bu masalada yosh ham muhim.
Agar inson yosh, kuch-quvvati mo‘l va harakat qilish istagi juda kuchli bo‘lsa, men hech ikkilanmay:
Kunma-kun davom etavering, — degan bo‘lardim.
Ammo odatiy holatda men bunday derdim: o‘zingiz uchun tuzgan qo‘shimcha rivojlanish rejangizni haftasiga olti kun bilan cheklang.