Odamlar ko‘pincha:
— O‘z fikrlaringni boshqarib bo‘lmaydi, — deyishadi.
Ammo bo‘ladi.
Fikrlash mexanizmini boshqarish mutlaqo mumkin. Axir biz bilan sodir bo‘ladigan barcha narsalar oxir-oqibat ongimiz orqali idrok qilinadi; bizni og‘ritadigan ham, quvontiradigan ham aynan shu ong ichida kechadi. Demak, miyamizda nimalar sodir bo‘layotganini boshqara olish nihoyatda muhim.
Bu juda eski haqiqat. Lekin ko‘pchilik uning qanchalik chuqur va dolzarb ekanini anglamasdan yashab, anglamasdan vafot etadi.
Odamlar diqqatini jamlay olmasligidan shikoyat qiladi. Vaholanki, agar xohlasa, bu qobiliyatni rivojlantirishi mumkin.
Diqqatni jamlash qobiliyatisiz — ya’ni miyaga nima bilan shug‘ullanishi kerakligini buyurib, uning shu topshiriqqa bo‘ysunishini ta’minlay olmasdan — chinakam hayot kechirish mumkin emas.
Ongni boshqarish — to‘laqonli hayotning birinchi shartidir.
Shuning uchun, menimcha, kunning birinchi vazifalaridan biri ongni mashq qildirish bo‘lishi kerak.
Siz tanangizga ichidan ham, tashqarisidan ham qaraysiz. Soqol olish uchun teringizga tig‘ tekkizasiz. Sut yetkazib beruvchidan tortib qassobgacha butun boshli odamlar zanjiri sizning oshqozoningiz yaxshi ishlashi uchun xizmat qiladi.
Unda nega bundan ancha nozikroq mexanizm — ongingizga ozgina e’tibor bermaysiz?
Buning uchun hatto tashqi yordam ham kerak emas.
Men uy eshigidan chiqib, ishxonaga yetib borguningizgacha bo‘lgan vaqtni aynan hayot san’atining shu qismiga ajratganman.
— Nima? Ongimni ko‘chada, bekatda, poyezdda, yana gavjum ko‘chada mashq qilamanmi? — deysiz.
Ha, aynan shunday.