Ba’zi qarorlarni qabul qilish juda oson. Chunki uning narxini hozirgi siz emas, kelajakdagi siz to‘laydi.
Bugun ortiqcha pul sarflash osonroq. Bugun bir ishni keyinga qoldirish ham osonroq. Bugun kimningdir qo‘ng‘irog‘iga javob bermaslik, rostini aytmaslik yoki o‘zingizga kerak bo‘lgan ishni boshlamaslik ham osonroq. Chunki hozir bu qarorlarning og‘rig‘i bilinmaydi. Hozircha hammasi joyidadek ko‘rinadi.
Aslida esa har bir “keyin”ning ortida bir odam turadi. U — kelajakdagi siz.
Biz ko‘pincha kelajakdagi o‘zimizni juda kuchli tasavvur qilamiz. Go‘yoki bir necha oydan keyingi men ko‘proq pul topadi, sabrliroq bo‘ladi, hamma muammoni tushunib oladi va bugun qilgan xatolarimizni bemalol tuzatib beradi. Shuning uchun hozir o‘zimizga ruxsat beramiz: “Mayli, keyin yopaman.” “Mayli, keyin boshlayman.” “Mayli, keyin tushuntiraman.”
Lekin kelajakdagi siz ham aynan siz bo‘lasiz. U ham bir kuni charchaydi. Unda ham kayfiyat bo‘lmaydi. Uning ham o‘z muammolari, xarajatlari va qo‘rquvlari bo‘ladi. Siz bugun unga yengillik qoldirishingiz ham mumkin, yuk qoldirishingiz ham mumkin.
Masalan, bugun qilinmagan ish ertaga shunchaki qilinadigan ish bo‘lib qolmaydi. Unga kechikish ham qo‘shiladi. Unga uyat ham qo‘shiladi. Unga “nega vaqtida qilmagandim?” degan o‘y ham qo‘shiladi. Keyin oddiy vazifa birdan kattalashib ketadi. Odam ishning o‘zidan emas, uning atrofida yig‘ilib qolgan bosimdan qo‘rqadigan bo‘lib qoladi.