Nilufar yigirma ikki yoshda edi. Universitetning to‘rtinchi bosqichida o‘qirdi. Uni birinchi ko‘rgan odamning nigohi beixtiyor uzun, qop-qora sochlariga tushardi — sochlari beligacha yetib, yurganida yelkalari ortida mayin tebranardi. Oqartirilmagan tabiiy yuz, qora ko‘zlar, ingichka qoshlar... U o‘zining chiroyli ekanini bilardi, lekin bundan foydalanib yuradigan qizlardan emasdi. Kursdagi yigitlarning hazil aralash gaplariga ham ko‘pincha kulib qo‘ya qolardi. Chunki uning xayolida allaqachon boshqa odam bor edi — Jasur.
Ular sakkiz oydan beri uchrashib yurishardi. Dastlab hammasi oddiy boshlangan: universitet oshxonasida tasodifiy tanishuv, Telegramdagi birinchi yozishma, keyin darsdan keyingi sayrlar. Oradan vaqt o‘tib Nilufar kunining bir qismini Jasursiz tasavvur qilolmay qoldi. U kechasi “uyga yetib oldingmi?” deb yozmasa, nimadir yetishmayotgandek bo‘lardi. Jasur esa kelajak haqida ko‘p gapirardi. “O‘qishni bitiraylik, ishga kiraman”, derdi. Ba’zan gap orasida “bizning uyimiz”, “to‘yimizdan keyin” degan iboralarni ham ishlatardi. Nilufar bunday paytlarda kulib, mavzuni o‘zgartirardi, ammo ich-ichidan bu gaplarning har biriga ishonardi.
Juma kuni oxirgi darsi tugagach, universitet darvozasi yonida Jasurni ko‘rdi. Yigit qora kurtkasining cho‘ntagiga qo‘lini solgancha uni kutib turardi.
— Bugun uyga shoshmayapsanmi? — dedi Jasur.
— Oltigacha vaqtim bor. Nega?
— Bir joyga boramiz.
— Qayerga?
— Borsak ko‘rasan.
Nilufar shubhalanib qaradi.
— Yana nima o‘ylab topding?
— Menga bir kun ishonolmaysanmi?
— Senga ishonaman.