Shaxnozaning yuragi anchadan beri bezovta qilardi. Avvaliga u ham, yaqinlari ham buni jiddiy qabul qilmagan edi. Ba’zan nafasi qisilar, zinadan ko‘tarilganda tez charchar, ko‘ksining chap tomonida g‘alati og‘riq paydo bo‘lardi. “O‘tib ketadi”, deb yurdi. Ammo kunlarning birida ahvoli shu qadar yomonlashdiki, uni shifoxonaga olib borishga to‘g‘ri keldi. Bir necha kunlik tekshiruvlardan keyin shifokorlar oilasini alohida chaqirishdi. Gap qisqa, lekin og‘ir edi: Shaxnozaning yuragi tobora kuchsizlanayotgan, oddiy davolash bilan uzoqqa borib bo‘lmasdi. Uni saqlab qolish uchun donor yurak topilishi va operatsiya qilinishi kerak edi.
Shu kundan keyin Shaxnoza shifoxonada qoldi. Oldingidek ko‘p gapirmay qo‘ydi. Odatda deraza yonidagi karavotida yotib, tashqaridagi odamlarni tomosha qilardi. Kimdir shoshilib ishga ketardi, kimdir telefonda gaplashib kulardi, bolalar ko‘chada yugurardi. U esa o‘sha hayotga deraza ortidan qarardi. Go‘yo hamma yashashni davom ettirayotganu, uning hayoti vaqtincha to‘xtab qolgandek edi.